2009-07-10 - Het nieuwste land

Skopje is een mooie stad, waarin niet zo heel veel te zien is. Na een dag rondgelopen te hebben met Alexi, de frans-canadees die ik in Ohrid ook al was tegengekomen, zijn we s’avonds met een paar lokale Macedoniaansen naar een onbekend restaurantje in een achterafstraatje gegaan waar we Macedoniaans gegeten hebben. Hierna zijn we het nachtleven ingedoken en op een liveoptreden van een Macedoniaanse band gestuit. Terug in het hostel hebben we nog een Macedoniaanse film gekeken. Na deze overvloed van Macedonianiteit werden we weer met westerse feiten in het gezicht gesmeten, wanneer de film onderbroken werd voor een persbericht dat Michael Jackson overleden was.
De volgende dag ben ik richting busstation gegaan om het nieuwste land ter wereld te gaan bezoeken. Omdat er nog enige onrust heerst, leek het me niet heel gemakkelijk om liftend Kosovo binnen te komen. Mijn vermoedens bleken juist toen ik de enorme vredesmacht bij de grens zag. De bus werd uitgekamd en iedereen grondig gecontroleerd, waarna we door mochten rijden. Voor een klein land is het aardig divers in natuur, met bergen in het zuiden en uitgestrekte vlaktes richting de hoofdstad. Eenmaal in Pristina aangekomen was ik enigzins verbaasd. Het is alsof ik terug in Nederland ben en in Utrecht rondloop. Het enige verschil is dat hier de helft van de stad bestaat uit UN, EU, KFOR en al wat niet voor een buitenlandse organisaties. In het guesthouse kwam ik een aantal Nederlanders tegen die stage liepen bij een van deze organisaties, en omdat het vrijdag was ben ik met hen die avond uitgegaan. In de bar, die gevuld was met buitenlanders, werd halverwege de avond de muziek uitgezet en het orgeltje in de hoek aangeslingerd. Er was iemand die god weet waarom alle nummers van Michael Jackson op het orgel kon spelen. Er had voorafgaand genoeg alcohol gevloeid om de hele bar mee te laten zingen tot iedereen er ziek van was. Toegegeven, die Michael heeft een goede dag uitgekozen om te sterven.
De volgende dag ben ik met een Roemeense die ook stage liep in Pristina de stad wezen verkennen. Omdat zij er al een aantal weken had doorgebracht, wist zij de interresante plekken aan te wijzen en kende ze ook de interresante geschiedenis een beetje. De volgene dag heb ik de bus dezelfde weg teruggenomen. Halverwege stopte de bus en liep de buschauffeur naar de motor. Nadat hij de motorkap opgetild had vloekte hij wat en gebaarde dat we uit de bus moesten komen. Er was een snaar kapotgelopen. Terwijl de buschauffeur luid scheldend aan het sleutelen ging begon zijn hulpje te telefoneren. Hij maakte duidelijk dat hij een andere bus liet komen en dat we een halfuurtje moesten wachten. Na een half uur stopte er inderdaad een andere bus. Een bus die al afgeladen was met lokalen die naar een dorp vlak voor de grens gingen. We propten ons er maar bij en half op de schoot van een oudere man met een kip heb ik de laatste helft van deze reis afgelegd.
In Skopje ben ik uit de stad gelopen en heb ik mijn tentje weer neergezet. De volgende dag bereikte ik na een volle dag liften Sofia, waar ik naar hostel mostel ging, dat me al door vele reizigers was aangeraden. Dit was inderdaad een populair hostel, en tevens volgeboekt. Het eerstvolgende hostel dat ik probeerde had wel een bed vrij, en ook een bar in de kelder.    
voeg een reactie toe