In Ohrid had ik behoorlijk wat moeite om het hostel te vinden, omdat het er barst van de privat rooms, kamers bij mensen thuis die ze verhuren aan reizigers. Omdat ze allemaal willen dat ik bij hen intrek voor de nacht, beweren ze me dat het hostel niet bestaat of sturen ze me de verkeerde kant op. Nadat ik het eindelijk gevonden had, kwam ik weer mensen tegen die ik over de hele balkan al eens tegengekomen was. Deels om die reden, en deels omdat het zon goed hostel en zon mooie stad was ben ik 2 dagen in Ohrid gebleven. De laatste dag heb ik nog de hele ochtend met iedereen op het balkon een paar liter koffie gedronken, en daarna ben ik op pad gegaan richting het noorden. Mijn doel was nationaal park Mavrovo, en na drie lifts met mensen die verassend goed Engels spraken, ben ik er aanbeland. De nationale parken in deze regio zijn mooie bergachtige gebieden, die geen straf zijn om gewoon doorheen te lopen. Als het niet regent. Dat deed het wel. Al gauw was ik alweer aardig doorweekt, maar dankzij mijn reisgids wist ik dat zich er een orthodox christelijk klooster in het nationaal park bevind. Na enig zoeken vond ik het, halverwege op een berg verscholen tussen de bomen. Ondertussen was het 7 uur in de avond en de regen werd er niet minder op. Ik zag dat er behoorlijke slaapzalen waren waar mensen verbleven die in het klooster over hun drugsverslaving of crimineel verleden heen probeerden te komen, dus ik besloot een gokje te wagen en te vragen of ik er misschien ook de nacht kon verblijven. Gezien het slechte weer waren de monniken barmhartig en boden me een bed in de slaapzaal aan. De vraag of er een pitje was waar ik misschien mijn soepje op kon koken resulteerde in monniken die druk heen en weer renden en ergens de restjes van het diner vandaan haalden. Binnen 5 minuten was de tafel voor een persoon gedekt en stonden er 3 gangen klaar. Na dankbaar dit prakje (wat zelfs voor mij te veel was) naar binnen gewerkt te hebben was het inmiddels 9 uur en dat betekend naar bed in het klooster.
Om half 6 was de slaapzaal in rep en roer, dus kwam ik er ook maar uit. De kerk begon en ik werd uitgenodigd voor de mis. Het was interresant om een orthodox christelijke mis bij te wonen, maar niemand had mij verteld dat de ochtendmis twee en een half uur duurde. Om acht uur, toen de kerk afgelopen was kroop de helft van de "gasten" zoals de ex-verslaafden en criminelen in het klooster genoemd worden zijn nest weer in en de andere helft deed wat klusjes in de moestuin en dergelijken. Ik werd uitgenodigd om om 10 uur het "ontbijt" bij te wonen. (In mijn ogen brunchen ze gewoon iedere dag in het klooster.) Ik benutte de tijd om de rest van het klooster te bekijken voordat ik naar de eetzaal ging. Stipt om 10 uur werd de bel geluid en haastte iedereen zich naar de eetzaal. Mijn voorstelling van gezellig met zijn allen ontbijten en een beetje ouwehoeren werd snel onderuit gehaald wanneer de priester aan een stuk door begon te prediken en niemand een woord spak. Gelukkig vermaak ik me met eten alleen ook wel.
Na het eten maakte ik mijn weg terug naar de slaapzaal om mijn zooitje in te pakken en te vertrekken, toen een van de gasten vroeg wat mijn haast was en dat er na het ontbijt altijd koffie gedronken werd. Ik kreeg toch nog de kans om een beetje te ouwehoeren en zoveel mogelijk over het klooster en het leven eromheen te weten te komen.
Na alweer een paar liter koffie en een hoop informatie rijker nam ik afscheid en maakte ik mijn weg de berg af. Het was mooi weer en ik was in mijn hum, dus besloot ik nog een beetje door Mavrovo te lopen. Tegen de middag liep ik op de hoofdweg door het park, toen ik voor mij een hond achter een rots vandaan in mijn richting zag komen rennen. Een hele grote bruine hond. Toen ik besefte dat dit geen hond was, maar een bruine beer besefte ik ook dat deze beer sneller was dan ik ooit zou kunnen rennen. Ik besloot dus maar te blijven staan en van de gelegenheid gebruik te maken om een paar mooie kiekjes te schieten. Toen de beer mij ook zag en mij niet zag bewegen, stopte hij (of zij) ook en klom op een rots om mij eens goed te bekijken. Na een minuut een staarwedstrijd gehouden te hebben besloot de beer dat ik niet interresant was en vertrok het bos in.
Na mijn ontmoeting met de beer ben ik weer gaan liften en kreeg ik een rechtstreekse lift naar Skopje, de hoofdstad van Macedonie, waar ik alweer veel bekende medereizigers tegenkwam. Een feest in de tuin van het hostel was een mooie afsluiting van deze interresante dag.   
voeg een reactie toe