2009-06-25 - Totale anarchie

De eigenaar van het hostel in Tirana was een gemoedelijke man met een Nederlandse vriendin. Hij nodigde mij en een Canadees die ik in Budva al was tegengekomen uit om de volgende dag met hem en een paar van zijn vrienden mee te gaan naar een grot, die te bereiken was door een uur lang een berg op op te klimmen. De grot was ongeveer 300 meter diep en aan het eind was een gigantische kamer waarin een paar honderd vleermuizen leefden. Na de grot bezocht te hebben zijn we afgedaald naar de rivier in het dal om daar wat te eten en te zwemmen. Wanneer we enkele tientallen meters door een kloof zwommen kwamen we bij een van de bronnen van de rivier die uit de berg omhoog kwam borrelen. Op de terugweg stopten we bij een restaurant in een dorpje waar we typisch Albanees gegeten hebben, wat zoals in de meeste landen in de Balkan veel vlees en kaas betekend.
In het hostel kwam ik ook het Noorse koppel die ik ook al in Budva had ontmoet weer tegen, en met hen ben ik naar Berat, een stad meer in het zuiden van Albanie gegaan. Deze stad was het tegenovergestelde van het chaotische Tirana. Sterker nog, deze stad was totaal uitgestorven. Na een paar uur in de stad rondgelopen te hebben zijn we bij het enige bemande cafe gaan zitten. Tegen een uur of 5 begonnen we meer leven te zien, tot op een gegeven moment de hele straat vergeven was van de mensen. Na de vraag waar iedereen in godsnaam vandaan kwam aan de cafebaas werd duidelijk dat we tijdens de siesta luid ouwehoerend door de stad hebben gedwaald.
Het Noorse koppel ging de dag erop door naar het zuiden naar de kust en ik ben op weg gegaan richting Macedonie. Omdat de verkiezingen in Albanie het aankomende weekend waren, werd er hevig campange gevoerd. Campagne voeren in Albanie staat ongeveer gelijk aan totale anarchie op straat. Mensen lopen of in blauwe kleding, voor de democratische partij, of in rode voor de socialistische partij. Daarnaast heeft iedereen die een auto bezit deze ook versiert in een van deze kleuren en rijdt de hele dag (behalve tijdens de siesta) luid toeterend en met de Albanese en soms ook de Amerikaanse vlag uit het raam door het centrum. Om de een of andere reden zijn de Albanezen, vooral nu ze er vurig mee bezig zijn dol op westerlingen. Simpelweg met mijn rugzak over straat lopen gaat niet zonder door iedereen toegezwaaid te worden en resulteerde meerdere malen in uitgenodigd worden door wildvreemden voor een kopje koffie. Zelfs het treinstation waar ik de trein wilde nemen, maar die om een mysterieuze reden niet reed die dag, werd door het ganse personeel bestaande uit 2 man op slot gedaan zodat ze met mij naar een cafe konden om een bakkie te doen. Wederom dit alles zonder een woord anders dan Albanees.
Ik werd door de man die me een lift gaf op de Macedoonse grens afgezet. Van daar ben ik naar Struga gelopen, waar ik omwille het slechte weer een bus naar Ohrid nam.   
voeg een reactie toe