2009-05-10 - Een echt bed.

Praag. Een stad die ik al ken maar toch is het lekker om hier aan te komen. Ik heb in de afgelopen dagen alleen nog maar in mijn tentje geslapen en ondanks dat die waterdicht is is het door de condensvorming enigzins vochtig. Ik heb hier ingecheckt in een jeugdhostel en dus heb ik vannacht een echt bed.
De eerste dag ging voorspoedig, totdat ik na drie liften in Dortmund aankwam. Een stad met veel kruispunten en weinig opritten. Opritten die ik toch nodig heb om te kunnen liften. Mijn bedoeling was om die dag nogiets verder te komen, maar omdat ik vlak voor alle kruispunten afgezet werd, was ik na 2 uur lopen toch best naar de klote. Ik vond een afgelegen stukje gras in een park en bestempelde die plaats tot mijn slaapplaats. De volgende ochtend had ik de richting van Leipzig in mijn hoofd maar door alle kruispunten en het gebrek aan duitsers die die kant op gingen ben ik maar naar het zuiden gelopen naar de eerste oprit richting Frankfurt na alle kruispunten. Hierwerd ik vrijwel direct meegenomen door een nederlandssprekende vrachtwagenchauffeur die me naar het zuiden bracht. Nog wat lifts verder zat ik ten oosten van Frankfurt. Daar vond ik in een weiland naast de snelweg mijn slaapplaats. De volgende dag ben ik weer vanaf het kruispunt waar ik afgezet was naar de eerste oprit in asschaffenburg gelopen. Hiervandaan ging het liften weer voorspoedig en zat ik al gauw in Neurenberg. Na alweer bij een kruispunt afgezet te zijn ben ik weer gaan lopen en kwam ik in de duitse wouden een beekje tegen. Omdat het die dag zoín 25 graden was en de zon behoorlijk brandde kon ik niet wachten om erin te springen. Niet wetend dat er onweer op komst was had ik mijn zooi op de oever gegooid en was ik lekker aan het poedelen. Toen het noodweer losbarstte moest ik hals over de kop mijn tent opzetten en mijn zooi droog leggen. dat lukte aardig omdat ik al aardig de handigheid erin begin te krijgen, maar toen ik de volgende ochtend wakker werd merkte ik dat ik mijn fofotoestel miste. Hij moet ergens op de oever achter zijn gebleven, maar omdat ik door mijn nonchalantheid al mijn zooi over 100 meter uitgespreid had neergegooid kon ik hem niet meer terugvinden. Na 2 uur zoeken heb ik de hoop maar opgegeven en mezelf voorgenomen om in Praag een nieuwe te kopen. Ik vond al snel een lift die me tot de eerste afrit in Tsjechie bracht. Hiervandaan werd ik door een welgesteld paar in een cabrio meegenomen tot in Karlstejn. Omdat ik achterin de cabrio toch niet te verstaan was en dus geen conversatie op hoefde te houden was het wel genieten om zo door Tsjechie gereden te worden met een temperatuurtje van 25 graden. De volgende dag heb ik eerst het kasteel Karlstejn bezocht (wat een beetje overdreven wordt in de reisgidsen) en daarna heb ik de trein genomen voor de laatste 30 kilometer naar Praag. Hier aangekomen heb ik gelijk aanspraak in het hostel over mijn avontuurlijke manier van reizen. De beweringen dat je in een hostel veel mensen leert kennen klopt helemaal, zolang je op een gemengde kamer ligt.
Nu ga ik morgen eerst eens op zoek naar een fotocamera.   
voeg een reactie toe