Ik had van een paar andere reizigers al eens van een soort van alternatief slaaphok in Bangkok gehoord, dus toen ik er aankwam ging ik meteen daarheen in plaats van op Kao San road, de toeristenstraat in een overprijsd hotel te boeken. Het gebouw had de sfeer van een kraakpand met graffiti op de muren en een gebrek aan vloerbedekking. De reden voor de muurversiering zijn een aantal kunstenaars die er wonen. De tent word gerund door een Frans-Israeli die er zelf ook woont. Met een bar op de benedenverdieping en een dakterras en een verzameling mensen die allemaal net even anders denken dan de meute op Kao San road is het een perfecte plek voor mij. Hier ontmoette ik Bernhard, een oostenrijker die met zijn motor uit Oostenrijk hierheen gereden is, en Sarah, Jamie, Hannah en Iris die allemaal ook op een lange reis zijn en ook net uit India kwamen. Iris had in Nepal geleerd om Momo’s te maken (een Tibetaanse specialiteit), en we besloten een portie te maken. De hoeveelheid ingredienten was een beetje misgecalculeerd, en we eindigden met meer als honderd Momo’s. Uiteraard keek iedereen mij aan toen ze vol zaten, maar hoewel ik mijn uiterste best deed kreeg ik het niet weggewerkt en besloten we de resterende momo’s uit te delen.

In Bangkok bleef ik bijna twee weken steken, waarna ik samen met Sarah naar het noorden vertrok. Het eerste doel was een boeddhistisch klooster ten noordoosten van Bangkok. Sarah is een van de weinige andere reizigers die ik tegengekomen ben die precies dezelfde standaard van reizen heeft. Aan het eind van een dag liften schikt een open plek in de jungle als prima slaapplaats en onderweg is 1 of 2 euro het budget voor de dag.

In het klooster werden we voorgesteld aan de headmonk die ons het een en ander over de weg naar verlichting vertelde en kregen we allebei een hutje toegewezen. We hielpen een beetje met klussen en eten bereiden, en in ruil kregen we gratis eten (en het hutje). Toen we weer vertrokken kregen we een zegen van de headmonk, waarna we een voedselvooraad in onze handen geduwd kregen en de kloosterchauffeur ons naar de snelweg reed.

Thailand is een van de beste landen om te liften, vaak stopt de eerste auto al en regelmatig rijden mensen een half uur uit hun richting om ons op de goede aansluitende weg af te zetten. We hadden geen kaart van Thailand, maar die kregen we kadoo van een bezorgde Thai. De weg die we namen leidde ons naar de Burmese grens bij Mae Sot, waar we een kijkje op de "friendship bridge" namen. De brug is een officiele grensovergang, maar in de rivier zagen we continu burmezen overdrijven op binnenbanden, terwijl Thaise militairen toe staan te kijken. De reden hiervoor is mij onbekend, misschien vluchtelingen, misschien mensen die hun handel overdag op de Thaise markt komen verkopen. Van Mae Sot volgden we de weg langs de burmese grens tot in het noorden van het land, tot we in Pai aankwamen. Jamie, Iris en Hannah waren ondertussen ook met de bus in het noorden aangekomen en we ontmoetten hen weer op een boerderij net buiten Pai.

De boerderij was een plek waar je als je een beetje meehielp gratis kon eten en goedkoop kon slapen. Het was een prachtig landschap waar alle gebouwen enkel met nutuurlijke materialen gebouwd waren. Ik deelde een bamboehutje met een Bernardo, een Argentijn. Het werk varrieerde van rijst pellen tot dammen in het beekje bouwen, en s’avonds een beetje helpen met eten koken. Het eten was rijst van het land met groente uit de tuin. Tijdens mijn verblijf op de boerderij vond zich het Loi Krathong festival plaats. Oorspronkelijk een lokaal oogstfestival, vandaag de dag is het populair door heel Thailand. Iedereen van de boerderij vierde het in het nabije gehuchtje waar een tempel stond. Er werd gezongen en gedronken en gedanst en een hoop dingen in de brand gestoken. Gedurende dit festival worden er ook honderden lampionnen de lucht in gelaten. Al het vuur overal om ons heen maakte voor een magische sfeer. Op de boerderij bleef ik een week voordat ik weer vertrok richting Laos. Sarah en Jamie waren twee dagen eerder al vertrokken en ik liftte met Iris, Hannah en Bernardo naar Chiang Mai, de grote stad in het noorden. Hiervandaan namen zij allemaal een bus richting het zuiden en liftte ik door naar het noorden.

Twee dagen later stak ik de Mekong over en was ik in Laos. Ik probeerde weer te liften maar in scherp contrast met Thailand stopte er bijna niemand. Na lange tijd stopte er een auto die me meenam tot in het dorpje waar hij woonde. In dit gehucht van niks zag ik twee mensen staan liften, en tot mijn verassing waren het Sarah en Jamie. We liftten samen langzaam naar het noorden, onderweg de mooie kampeerplekjes uitzoekend waar we op een kampvuurtje ons diner en ontbijt bereidden.

Sarah en Jamie bleven in Luang Nam Tha terwijl ik naar Muang Sing, een dorpje in het uiterste noorden dichtbij de Chinese grens liftte. Daar op de ochtendmarkt kwamen alle vrouwen van de inheemse bergstammen naar het dorp om hun handel te verkopen (Laos telt maarliefst 132 verschillende bevolkingsgroepen onder de in totaal 6 miljoen inwoners!). Dit maakte een mooi kleurspectakel door alle verschillende klederdrachten.

Van Muang Sing liftte ik naar richting het zuiden. Door het gebrek aan auto’s en het feit dat de mensen het concept liften niet helemaal snappen hier is het best moeilijk en het grootste deel van de dag besteedde ik lopend. Het landschap in Laos is adembenemend. Overal steken er kalkstenen bergen kaarsrecht de grond uit, bekleed met een dichte jungle waar groene rivieren doorheen slingeren. In een stadje in het noorden kwam ik Bernhard weer tegen. Hij was ondertussen Thailand ook doorgekruist en was nu onderweg naar het noorden van Laos. Na enkele dagen kwam ik aan in Luang Prabang, de voornaamste toeristenbestemming in Laos. Hier was alles weer een beetje te overtoeristisch voor mijn doen, maar er zijn in ieder geval internetcafe’s en pinautomaten.   
W9naLGPt2IZA
I cannot tell a lie, that really hedlpe.   
2015-09-12
RmWkGryPeP
Hey Priscilla en Heather,Dagelijks kijk ik even de avontuurlijke foto\'s na. Heb jluile al diverse malen vrolijk bezig gezien. Een zotte boel daar met weer al die neefjes en nichtjes, zo te zien. Volgens mij moeten we er toch nog maar eens over denken om volgend jaar terug te gaan, je zou dit alles missen. Hier wordt druk gewerkt aan het plaatsen van het tuinhuisje. Opa helpt ook en oma zorgt natuurlijk op tijd voor koffie . Mama mag morgen weer haar eigen auto ophalen, dan weet je dat voor vrijdag Hoop nog vele big smiles te zien op de foto\'s en geniet nog volop van de laatste dagen! liefs mama.   
2012-09-08
Mr Joy
Leuk leuk    
2010-12-08
Betty
Hoi, leuk verhaal weer. Ik neem aan dat je Luang Prabang alweer hebt verlaten en op voor jou leukere, veel minder toeristische plekjes rondtrekt. Geniet er van, ik ben benieuwd naar het vervolg van je reis door Laos tot je weer terug naar Thailand gaat om Daan te ontmoeten. Super leuk lijkt me dat om een paar weken lekker met een vriend van hier rond te reizen. En als Daan weer vertrokken is.....zijn wij er bijna. Woensdag gaan we onze visums voor Vietnam halen in Den Haag, de melker is geregeld en op ons huis en honden wordt gepast, dus we zijn er bijna klaar voor. Het duurt nog wel even, maar aan de andere kant gaat de tijd ook snel voorbij. Daag lieverd, tot gauw. XXXXXX   
2010-12-05
voeg een reactie toe