Het Annapurna circuit is een trektocht om het Annapurnagebergte in Nepal heen. De tocht is meer dan 300 km lang, het gemiddelde aantal dagen om hem te lopen is 16 en het hoogste punt is 5460 meter. Ik besloot deze tocht te lopen. Vanaf het beginpunt op 800 meter hoogte stijgt de route gestaag door een scherpgevormde valei. Ik had mijn rugzak maar halfvol met alleen de benodigdheden voor de tocht en voor de rest met blikken bonen, gedroogde noodles, energierepen en pinda’s. Omdat dit de meest bekende trektocht ter wereld is, was het zelfs deze tijd van het jaar, in de moeson, druk met toeristen. De gehele route is bezaaid me hotels en dure restaurants, en de houding van de locals jegens buitenlanders is er een berust op geld. Door te slapen in mijn tent en vroeg in de ochtend te beginnen probeerde ik de meeste mensen, en ook de regen die in de namiddag uit de hemel kwam vallen, te ontlopen. Niet dat dat heel veel uitmaakte, want door de extreme hitte was ik na een paar minuten lopen al doorweekt van het zweet. Na enkele dagen door de prachtige vallei getrokken te hebben en ik hoger in de bergen kwam, daalde de temperatuur gelukkig en werd ook de regen geleidelijk aan minder. Van dorp naar dorp kwam ik aan in Manang, waar er een zijpad aftakt naar het Tilicho meer op 5000 meter hoogte midden in de bergen, waar in de verste verte geen levende ziel te bekennen is. Omdat ik al de toeristen met hun gidsen en dragers en alle locals die alleen maar een zak geld zien als ze een buitenlander tegenkomen spuugzat was, nam ik deze zijroute. De reden dat verders niemand dit pad neemt, dat oorspronkelijk gebruikt werd door de herders en inwoners van dit gebied, is omdat dit een achterlijk stijl pad is. Van 4000 meter stijgt het plotselijk tot een hoogte van 5300 meter. Boven de 4500 meter begon ik het gebrek aan zuurstof duidelijk te merken. Als ik rustte was er niets aan de hand, maar wanneer ik een paar stappen probeerde te klimmen hijgde ik me de longen uit het lijf en pompte mijn hart als een locomotief mijn zuurstofarme bloed naar mijn zeurende spieren. Toen ik na een paar uur aan de top aankwam was ik kapot en kon ik nauwelijks de energie opbrengen om mijn tent op te zetten. Het meer aan de andere kant van de pas was adembenemend mooi. Ik maakte mijn kamp aan de oever, met een uitzicht over het half bevroren meer op de Tilicho berg, die vanuit het water meer dan 2000 meter kaarsrecht richting de hemel stijgt. Die nacht schrok ik verschillende malen hijgend wakker met het gevoel dat ik stikte en vroren mijn lieve teentjes er weer bijna af. De gehele volgende dag bleef ik boven de 5000 meter en moest ik nog 2 passen oversteken, waarna het pad de dag erop nog stijler als waar ik omhoog was gekomen weer naar beneden stortte.

De tocht had me uiteindelijk maar 12 dagen geduurd, en ik moest 2 maanden uit India blijven voordat ik mijn volgende visa kon aanvragen. Teruggekomen in Pokhara vroeg ik me af wat ik de resterende anderhalve maand in Nepal zou gaan doen, toen ik een andere reiziger tegenkwam die me vertelde dat hij de laatste paar weken op een boerderij in de bergen had verbleven en er gewerkt had voor zijn kost en inwoning. Dit klonk als een goed plan om mijn tijd uit te zitten. Met een handgeschreven routebeschrijving ging ik ondeerweg. Na drie verschillende bussen en 2 uur lopen door de bergen kwam ik aan bij de boerderij waar nog enkele andere buitenlanders verbleven, en kreeg ik een kamertje in de buffelschuur aangewezen. De al wat oudere boer en boerin spraken beiden een half woordje engels, en door middel van voordoen werden de klussen uitgelegd. Alle mannen werden Babu (zoon) genoemd en de vrouwen Sister, en wij spraken het echtpaar aan met Bua en Ama (vader en moeder). sOchtends wanneer ik klaar was met boter maken en iedereen op was werd er een kop buffelmelkthee geserveerd, rond 11 uur was er de eerste maaltijd van Dal Bhat (rijst met saus en groente), in de middag nog een kop thee en om 7 uur weer Dal Bhat. De boerderij was compleet zelfvoorzienend. Er werd gekookt op een houtoventje, alle rijst en groente kwamer van het veld, water kwam van het stroompje en als de electricitijd werkte werd het enkel gebruikt voor een spaarlampje als het donker werd. De boerderijen uit de buurt werkten allemaal samen en er werd meer aan ruilhandel dan aan kopen gedaan. Na een paar weken werden we allemaal uitgenodigd op de bruiloft van een koppel een paar boerderijen verderop. Er werd gedronken en gedanst en gelachen. De sfeer op die boerderij in de bergen was er een zoals thuis met een sterk familiegevoel. Het ging me na een maand aan het hart om te vertrekken, maar we moeten allemaal weer door.   
Betty
Ik heb net je telefoontje gemist. Dat is balen. Heb nog geprobeerd om je terug te bellen, maar kreeg geen gehoor meer. Probeer je het snel weer a.u.b.?
Gisteren zijn er vier puppies naar hun nieuwe baasje gegaan. Het is stil in huis met nog maar 3 pups. En waarschijnlijk gaat er vandaag nog een, als die mensen me aanstaan en als ze de pup een goed leven kunnen bieden. Nu ga ik gauw naar speuren. Daag knul, hoop je gauw te spreken. XXX    
2010-09-12
Lidy en Peter
Trouwens Niels wat heb je weer super super super mooie foto\'s op de site gezet. Doei.   
2010-09-02
Lidy en Peter
Hallo Niels, Wat een gaaf verhaal weer, ik denk dat een maand op zo\'n boerderij erg goed voor de lijn is. Ik zou er ook eens naar toe moeten gaan, alleen die buffelmelkthee houd mij wel tegen. Pas goed op jezelf en tot het volgende verhaal maar weer.
Groetjes uit Nieuwveen.   
2010-09-02
stefan en martine
Hoi Niels,

Wat een verhaal weer, doe je wel voorzichtig daar zo in je uppie in de bergen met andere paden! Wel heel stoer.

Succes verder met het volgende avontuur

Groeten Stefan Martine Tijmen en Evy   
2010-09-01
Betty
Hoi Niels, ik vind dat je een prachtig verhaal hebt geschreven over je tweede verblijf in Nepal. Ik vind het fijn dat je een hecht familiegevoel hebt ervaren op die boerderij. Over een paar maandjes hoop ik dat gevoel weer met jou, je vader, broers en zus te kunnen delen voor een poosje. Ondertussen heb je natuurlijk al weer een hele boel andere ervaringen opgedaan in India. Blijf ons op de hoogte houden he?! Veel liefs en een dikke XXXX   
2010-08-27
andre en betty
Kicken . . . . !
Alhoewel ik niet jaloers ben op het \"stikken gevoel\" tijdens de nachtrust. Voor de rest echt onwijs gaaf. Keep on going.   
2010-08-27
voeg een reactie toe