2010-07-14 - visaproblemen

Manali is in het noorden van India in de bergen van de Himalaya. De rit hiernaartoe was een helse en tegelijkertijd een van de mooiste in India. De snelweg was veranderd in een onverhardde weg vol gaten en kuilen die door de bergen naar het noorden slingert. De hitte maakte hier plaats voor kou, en ik moest de dikke kleren weer uit de bodem van mijn tas opgraven. Op de eerste dag rijden, nadat we uit een militair terijn teruggestuurd waren en een alternatieve route probeerden te vinden, kwamen we aan in een naamloos dorpje waar we onderdak voor de nacht probeerden te vinden. Een beetje rondvragen in ons gebrekkige Hindi bracht ons naar een groep engelssprekende jongemannen, die ons een kamertje achterin de plaatselijke kruidenierswinkel wisten te vinden. Nadat we de motors afgetuigd hadden werden we door de groep vrienden met een auto naar de dichtsbijzijnste stad gereden waar we een gigantische maaltijd voorgeschoteld kregen. De mannen vertelden ons ook over een weg die niet op de kaart stond die het militaire terein omzeilde, en hoe we op die manier een dag rijden konden besparen.

Toen we de volgende dag de weg opdraaiden die met de hand op onze kaart bijgetekend was, begrepen we meteen waarom de weg niet geprint werd. Het leek meer op een tractorpad dat nog in de maak was, met kuilen diep genoeg om je over het stuur te gooien en verraderlijke bochten naast ravijnen zonder railing. De rit over de weg duude 2 dagen. Op de tweede dag reed Ilia al op zijn reservetank toen mijn motor ook begon te sputteren. Langs de hele weg hadden we nog geen druppel benzine konden vinden, en het begon nu benauwd te worden. Tien minuten later stopte Ilia’s motor er totaal mee. Het was nog maar een klein half uurtje naar het volgende dorp, en we besloten wat benzine van mijn tank over te hevelen naar Ilia’s, en te hopen dat we in dit dorp benzine konden vinden. Twintig minuten later zagen we de eerste huizen en tot onze grote opluchting een benzinepomp. Toen we verteld werden dat er geen benzine meer in de pomp was zakte de moed ons helemaal in de schoenen, maar gelukkig was er aan de andere kant van het dorp een andere benzinepomp waar we uiteindelijk onze tanks weer konden vullen.

In Manali aangekomen vonden we een hotel waar we ons vestigden voor een tijdje, aangezien de pas naar Leh in het noorden nog dichtgesneeuwd zat. Hier ontmoetten we ook een vriend van Ilia, die hij eerder in zijn reis tegengekomen was. Herve, een frans-canadees, was net als Ilia een klimmer en reisde met zijn komplete klimuitrusting. Ik wist wonderbaarlijk genoeg een paar rotsklimschoenen te huur te vinden en gedurende de tijd dat ik in Manali was gingen we regelmatig een dag klimmen als het weer goed was. Na een tijdje kwam Sam, de engelsman die in Agra richting het oosten was gegaan, ook in Manali aan. Met zijn vieren besloten we Patalsu, een 4500 meter hoge berg ten noorden van Manali te beklimmen. Er moesten een paar goedkope tenten, matrassen en slaapzakken aangeschaft worden voor de anderen, waarna we begonnen aan onze tocht. Het beklimmen van deze berg was technisch gezien niet moeilijk, maar vereiste wel doorzettingsvermogen. Na 2 dagen klimmen kwamen we aan bij de sneeuwgrens. Ondertussen waren we op bijn 4000 meter hoogte, en de lucht begon wat ijler te worden. We ploegden door de sneeuw in de dunne lucht naar boven. Toen we anderhalf uur later de besneeuwde top benaderden kwam er achter deze top een volgende top tevoorschijn. Deze leek nog een half uur verder te zijn. Desondanks deze tegenslag en het feit dat Sam lichte symptonen van hoogteziekte begon te tonen was er nog genoeg tijd om die dag door te zetten naar de top en weer voor het donker in het kamp terug te zijn. Sam besloot ook nog door te zetten en een half uur later berijkten we de stapel stenen die op de top opgestapeld waren door eerdere klimmers. Na even van het uitzicht genoten te hebben en het kleine beetje eten dat we meegenomen hadden opgegeten te hebben zagen we donkere wolken in het zuiden aan komen drijven en begon Sam een beetje raar voor zich uit te praten. We keerden om en begonnen aan de afdaling. We waren alweer dik onder de boomgrens in het bos en Sam was weer terug naar zijn normale gedrag toen de storm ons bereikte. Het was een zware storm, maar we waren ondertussen bijna terug in ons kamp.

Mijn visa voor India gaf mij drie maanden in het land. Die drie maanden waren nu voorbij en verlenging was niet mogelijk. Ik wilde zeker meer van India zien en aangezien ik ook nog een motor had besloot ik deze te stallen in Manali en terug naar Nepal te gaan voor een nieuw Indisch visa. Ik had Sam en Ilia slechts tweeeneenhalve maand terug leren kennen. Desalniettemin hadden we in die tijd veel meegemaakt, veel meer dan ik in tweeeneenhalf jaar in Nederland meemaak. Ik had eerder nog niet zo lang met iemand samengereisd, en het feit dat we constant op elkaar aangewezen zijn en van elkaar afhankelijk zijn geweest heeft een sterke band gecreeerd. Ik heb ondertussen van veel mensen afscheid genomen maar dit was een van de moeilijkste. Nu had ik mijn tas weer op mijn rug en was ik weer alleen op weg.   
Mr. Shoe
WIJS MAN HAHAHAHAHAAHAHAHAHAHAAAAhaahaHAHAahahaAHHAHA
Poepruig verhaal \"ik besloot een stukje te gaan klimmen\" LOL, HA. xxxxxxxxx   
2010-08-09
Lidy en Peter
Hallo Niels,
Het heeft wel even geduurd, maar het is weer een geweldig verhaal geworden. Wat jij allemaal meemaakt en ziet en vooral ook doet is toch één groot avontuur waar je de rest van je leven op kan teren. Doe vooral voorzichtig en laat ons vooral meebeleven. Groetjes uit Nieuwveen.    
2010-07-18
Betty
Haai, inmiddels je verhaaltje gelezen, was leuk, heb er van genoten. Ook leuke foto\'s, daar zat ik ook op te wachten. Nu niet meer zo lang wachten hoor, voordat je weer iets schrijft of/en foto\'s op je site zet. Zijn Sam en Ilia nog/weer in India of zijn ze alweer verderop of terug naar huis? Ga je wel uitkijken als je die berg op gaat met je motor. Je gaat dan wel heel snel naar heel hoog, dus hoogteziekte ligt op de loer. Wees a.u.b. verstandig en luister goed naar je lijf. Opa is ook heel blij dat je weer eens iets geschreven hebt, daar zitten die mensen ook een soort op te wachten. De groetjes van iedereen hier en een dikke X van je mammie. Daaaaaaag.   
2010-07-16
Betty
Jaaaa, eindelijk weer eens een verhaaltje van je. Zaten we allemaal met smart op te wachten. Ik heb nog niet verder gekeken en ook nog niet gelezen (dat ga ik straks op mijn gemakje doen) maar ik hoop dat het je gelukt is om de kaart bij te werken en om wat foto\'s op je site te zetten. Toevallig vroeg opa vanmorgen nog waar je nu was en hoe het met je ging en dat het al zo lang geleden was dat ze een verhaaltje van je gehad hadden. Ik print het voor ze uit, helemaal leuk dus. Afgelopen zondag is opa 88 jaar geworden en dat hebben we gevierd met een gezellig feestje bij hen thuis. Cindy en Lars zijn momenteel in Luxemburg op scoutingkamp en Sven zit op Mallorca vakantie te vieren met Joey, Wim, Spons en Koen.
Het is hier afgelopen weken erg droog en erg heet geweest, maar de laatste paar dagen hebben we regelmatig onweersbuien met behoorlijke regenbuien. Dag knul, ik ga je verhaal lezen en hoop dat het vervolg niet zo lang op zich laat wachten. Doe voorzichtig, ik wil je in 2011 weer op kunnen zoeken. Hou van je, XXXX   
2010-07-14
voeg een reactie toe