Georgie kwam ik zonder problemen binnen. Aan de Georgische kant van de grens viel het me meteen op hoe vriendelijk de mensen waren, zelfs de taxichauffeurs waren niet te beroerd om me de bus naar het centrum van Batumi te wijzen. Ook kreeg ik van iedereen wie ik vertelde dat ik uit Nederland kwam positive reacties omdat de vrouw van de huidige Georgische president, Sandra Roelofs, Nederlandse is. In Batumi zocht ik het goedkoopste hotel in mijn reisgids op, wat me na afdingen 40 Lari zou kosten, ongeveer 20 euro. Ik besloot dat er iets goedkoper te vinden moest zijn, en na enig rondvragen op straat kreeg ik een adres in mijn handen geduwd. Na even zoeken vond ik iets buiten het centrum een oud soviet-stijl appartement waar ik in het Georgisch naar binnen geroepen werd. Ik moest een paar minuten wachten voordat de dochter van de eigenaar van het appartement opgetrommeld was en me in het engels uit kon leggen dat er een kamer vrij was waar ik mijn intrek kon nemen voor 10 Lari per nacht. Batumi zelf is de tweede stad van Georgie en er hangt een relaxte strandsfeer. Hier maakte ik ook kennis met de georgische specialiteit, Kachapuri. Een gebakken kaasbroodje dat op iedere straathoek en daartussen verkocht wordt, en dus moeilijk te vermijden is. Na een dag in Batumi uitgerust te hebben ben ik doorgegaan naar Zugdidi vanwaar ik een minibusje over de helse bergweg naar de bergstreek Svaneti heb genomen. De chauffeur had blijkbaar haast want hij probeerde een constante snelheid van 80 kilometer per uur te houden over een onverharde weg op de rand van een afgrond met gaten van soms een halve meter diep in de weg. Ik keek naar de chauffeur die met een sigaret in zijn mondhoek aan de telefoon was terwijl hij met een hand aan het stuur door een kudde koeien heen op een haarspeldbocht afstuurde, en dit blijkbaar een normale rijstijl vond. Even later snapte ik waarom hij zoveel haast had, toen we stopten bij een kraampje naast de weg waar niets dan alcohol en Kachapuri verkocht werd, en hij even de tijd nam om van een biertje te genieten. Ondertussen werden we ingehaald door een aantal andere busjes, die onze chauffeur met alle macht weer probeerde in te halen toen we weer vertrokken. Na 6 zenuwslopende uren in het busje gezeten te hebben, kwam ik aan in Mestia, een dorpje met 2000 inwoners, dat de provinciehoofdstad is. Hier heb ik een homestay opgezocht, een huis dat de bewoners in een soort hotel veranderd hebben, waar ik mijn tent in de tuin op mocht zetten, van de badkamer gebruik mocht maken, en ontbijt en avondeten kreeg voor 20 Lari. Mijn tactiek om met het ontbijt stampvol te vol te eten werkte zodat ik geen lunch nodig had en me bij het avondeten weer rond kon eten. De volgende dag ontmoette ik Rich, een Engelsman die ook naar Georgie gelift is en waarmee ik die dag een gletsjer beklommen heb. Omdat dit gebergte ook de grens met Rusland vormt, is er een paspoortcontrole onderweg, die ervoor moet zorgen dat er geen Russen het land in komen over de bergen. Omdat we op de heenweg niet echt het officiele pad genomen hadden, hadden we ook deze paspoortcontrole gemist. Op de terugweg namen we wel het officiele pad, en omdat het regende liepen we aardig door, waardoor de paspoortbeambte waarschijnlijk een beetje argwaan kreeg, en ons van de overkant van de rivier die we zojuist overgestoken waren ietwat boos terugriep. Omdat we niet veel zin hadden om weer de rivier over te steken in de regen, zwaaiden we vriendelijk terug en speelden we de onwetende toerist en liepen vlug verder. Of de beambte ons volgde weet ik niet omdat we meteen hierna een lift kregen van een oude soviettruck die een lading bomen van de berghelling naar beneden vervoerde. De volgende dag heb ik met rich een busje naar Ushguli genomen, vanwaar we terug naar Mestia liepen. Deze tocht duurde 3 dagen, en bracht ons op de tweede dag door een verlaten bergdorpje, waar een tekening van Stalin op de muur van een huis iedereen die hier langsliep herinnert aan de dictator van de soviet unie, afkomstig uit Georgie. Hierna liep het pad over een bergpas wat ons een mooi uitzicht gaf op de gigantische bergen die de grens met Rusland vormen, ware het niet voor de wolken, die zich bijna op dezelfde hoogte als ons bevonden. Het pad vervolgde zich door een bergdorpje waar we wat brood en russich blikvoer konden kopen met behulp van een hoop handgebaren en een paar Lari. Die nacht kampeerden we bovenop een heuvel, waar we een kampvuur maakten en een feestmaal met het etenswaar dat we die dag aangeschaft hadden. De volgende ochtend onwaakten we tot een heldere hemel en een waanzinnig uitzicht op alle bergen in de omgeving.
Terug in Mestia heb ik nog een nacht in de tuin van de homestay doorgebracht waarna ik de volgende dag met Rich de helse weg terug naar de beschaving nam en we besloten in Zugdidi weer te gaan liften naar Tbilisi, de hoofdstad van Georgie. Het liften in Georgie is niet zo makkelijk als in Turkije, en zeker niet als het regent. Toen we aan de kant van de weg stonden liep er een man langs die ons uitnodigde in zijn huis om te schuilen voor de regen. Binnen werden we aan tafel gezet en er werd een antiek vrouwtje, die voorgesteld werd als zijn moeder, opgetrommelt die ons verschillende soorten versnaperingen voorschotelde. De man had intussen een fles chacha tevoorschijn getoverd, de georgische thuisbrouw met een alcoholpercentage waarmee je de gootsteen kan ontstoppen. Uit beleeftheid accepteerden we een glas waana we beleefd afsloegen en duidelijk probeerden te maken dat we toch echt door moesten gaan. Met de beperkte georgische woordenschat van Rich waren we in staat enigzins te communiceren, en in een moment van onoplettendheid nam de man zijn kans en schonk snel onze glazen nog een keer vol. Na deze glazen ook nog geleegd te hebben zijn we snel opgestaan, bedankten we de man en zijn moeder en maakten onze weg naar buiten. Even later werden we opgepikt door een man die ons 50 kilometer verderop bracht en ons weer in de regen dropte. Wederom lukte het niet echt om een volgende lift te krijgen, en het begon een beetje krap in tijd te worden om Tbilisi die dag te halen. Totdat er een politieauto stopte en er twee agenten uitstapten die niet snapten dat we voor onze plezier midden in Georgie in de regen langs de weg stonden te wachten. We werden achterin de politieauto geloodsd en vertrokken in een andere richting. We vroegen ons af waar we heen gebracht werden maar de agenten spraken geen woord engels. De auto stopte voor het busstation in een verlaten dorpje waar we naar de minibus naar Tbilisi gebracht werden. Inmiddels totaal doorweekt en met de zon bijna onder waren we allang blij om uit de regen te zijn.
Het duurde uiteindelijk nog een half uur voordat de bus vertrok en de busrit zou totaal zo’n 3 uur duren. Rich was op de weg naar Georgie in Turkije opgepikt door een man uit Zestaponi, een dorpje vlakbij en op de weg naar Tbilisi, waar hij de nacht doorgebracht had en de hele familie had leren kennen. Omdat het al zo laat was, besloot Rich de man op te bellen om te vragen of we er de nacht konden doorbrengen, zodat we niet midden in de nacht in Tbilisi aan zouden komen en nog op zoek moesten gaan naar een plaats om te slapen. Na een kort telefoontje was duidelijk dat de man ons dolgraag uitnodigde en dus stapten we uit de bus in Zestaponi waar we opgepikt werden door zijn vrouw en zijn vader. De man, Merhabi, was zelf in Tbilisi en zou pas laat in de nacht terug in Zestaponi zijn. Omdat we ook nog niet gegeten hadden maakte Merhabi’s moeder een maaltijd klaar die we met de vader, mr Indigo nuttigden. Bij deze maaltijd werd ook een fles wijn (een plastic 2 liter fles vol eigenbrouw) op tafel gezet, en mr. Indigo toostte op traditionele wijze op van alles en nog wat, inclusief Holland, Engeland, Georgie en Stalin. Na een toost is het gebruik om het glas te legen en tussendoor mag de wijn niet aangeraakt worden. Na deze maaltijd en dag vol alcohol kostte het niet veel moeite om in slaap te vallen. De volgende dag was Merhabi terug en kregen we een uitgebreid ontbijt voorgeschoteld. Hierna was ons plan in te pakken en naar Tbilisi te vertkekken, maar hier was Merhabi het niet mee eens. Hij vond dat we minstens een dag moesten blijven als zijn gasten. Omdat we hem de dag ervoor niet gezien hadden en niet echt haast hadden, besloten we te blijven. De dag bestond uit heen en weer rijden en kennis maken met vrienden en familie van Merhabi, tot 3 uur in de middag, toen we naar het huis van een vriend van Merhabi gereden werden, waar alle vrouwen zich uitgesloofd hadden om een feestmaal te bereiden. Wederom werd er wijn tevoorschijn gehaald, ditmaal in jerrycans. Het feest duurde en duurde en er werd gegeten en de ene toost na de andere werd gemaakt. op een gegeven moment werd er traditionele Georgische muziek opgezet en een aantal mensen begonnen de traditionele dans uit te voeren. De dans leek Rich en mij, op dit punt net als de meesten straallazerus, niet zo moeilijk en dus dansten wij net zo hard mee. Tot 11 uur in de avond werd er doorgefeest, totdat er verschillende mensen aan tafel in slaap vielen en de dans ook niet meer zo gecoordineerd was. De volgende ochtend werden we door Merhabi op kebab als ontbijt getrakteerd, waar zoals het gebruik in Georgie is, een biertje bij geserveerd wordt. Hierna bracht Merhabi ons naar een vriend van hem die ons naar Tbilisi bracht. In Tbilisi hadden we via de website couchsurfers een adres waar we gratis konden overnachten. Hier ontmoetten we Matt, een Amerikaan die al 2 jaar over de wereld reist. Met zijn drieen hebben we in de daaropvolgende dagen Tbilisi en omgeving verkent. In het weekend maakten Rich en ik het plan om naar de bergen bij Kazbek te gaan, en omdat ik net de dag ervoor een goede waterdichte jas en wat thermokleding voor de winter aan had geschaft, negeerden we het weerbericht dat verkondigde dat er het hele weekend neerslag zou zijn. We maakten onze weg naar het noorden naar de bergen op de grens met Rusland en na anderhalve dag lopen kwamen we aan bij de bergpas die we van plan waren over te klimmen. Die nacht kampeerden we aan de voet van de pas waar op dat moment de sneeuwgrens was. Na een beetje rondgeklooid te hebben in de sneeuw kropen we snel onze slaapzakken in voor de nacht. Midden in de nacht werd ik wakker met ietwat benauwd gevoel. Toen ik mijn zaklamp aandeed zag ik tot mijn verbazing dat het dak van mijn tent bijna tot op mijn slaapzak gezakt was, en de zijkanten kwamen ook angstwekkend dichtbij. Ik besefte dat er buiten een sneeuwstorm aan de gang was, waar ik niets van merkte omdat mijn tent compleet begraven was onder de sneeuw. Met veel moeite kreeg ik de berg sneeuw van mijn tent afgeduwd en had ik weer iets meer ruimte. Gelukkig zit er in de bovenkant van mijn tent een ventilatie gaatje, waar ik nog verse lucht door naar binnen kreeg. De rest van de nacht moest ik om de zoveel tijd wakker worden om de sneeuw weer van mijn tent af te duwen. In de morgen maakte ik mijn tent open en keek ik tegen sneeuw aan. Gelukkig hadden Rich en ik onze tenten binnen handbereik van elkaar opgezet, en konden we ontbijten zonder uit onze slaapzak te hoeven komen. We besloten dat de pas met zoveel verse sneeuw te gevaarlijk was voor lawines, en dat we terug zouden gaan naar Kazbegi. Eenmaal buiten sneeuwde het nog steeds en er was geen onderscheid te maken tussen de lucht of de grond. Alles was wit. In onze tenten had de sneeuw een soort isolerende werking gehad, maar buiten in de wind was het ijskoud. Met gevoelloze handen rolden we onze tenten zo goed als dat mogelijk was op en bonden het zooitje achterop onze tassen. We begonnen aan onze tocht naar beneden, die we alleen vonden omdat er een bergstroompje was waar de sneeuw niet op bleef liggen, en die we konde volgen naar beneden. Stenen of rotsen waren onmogelijk te zien onder de halve meter sneeuw, en het was een behoorlijke klus om ons een weg te banen. Plotseling hoorde ik Rich achter mij "Watch out" roepen. Ik keek om en zag de sneeuw op de helling naast het riviertje in een geheel naar beneden glijden. Ik zette me schrap en de lawine gleed langs ons heen en begroef ons beiden tot over onze middel. Deze kleine lawine was een goede bevestiging voor onze beslissing om de bergpas niet over te klimmen. Na 8 uur door de sneeuw geploegd te hebben, kwamen we eindelijk bij de weg aan die twee kanten op ging, terug naar Tbilisi en verder naar het bergdorp Kazbegi. We probeerden een lift richting Tbilisi te krijgen, maar kwamen er al snel achter dat er geen verkeer die kant op was. Toen er een auto richting Kazbegi langskwam, besloten we daar maar een lift van te accepteren en in het dorp op zoek te gaan naar een minibus terug naar Tbilisi. Eenmaal in Kazbegi leek het alsof er een orkaan in het dorp had gewoed. Omdat alle bladeren nog aan de bomen zaten waren er talloze bomen gesneuveld onder het gewicht van de sneeuw, en verschillende daken hadden het ook niet gered. Na enig rondvragen kwamen we er achter dat de pas naar Tbilisi ook dichtgesneeuwd was en dat er geen verkeer mogelijk was. De stroom was ook uitgevallen en dus was er geen mogelijkheid om het weerbericht voor morgen te weten en dus ook niet of de pas open zou zijn. Sneeuwval zo zwaar en zo vroeg in het jaar was de afgelopen vijftig jaar niet voorgekomen. Omdat we geen kant opkonden klopten we aan bij het enige goedkope hotel in het dorp. Er werd niet opengedaan en het zag er ontmoedigend donker uit binnen. Na nog een paar keer aankloppen werden we vanaf de straat geroepen door twee mannen die toevallig langsliepen. Ze gebaarden ons te volgen en liepen een paar huizen verder. Het huis dat we binnenliepenzag eruit alsof het half gesloopt was aan de binnenkant, maar er was een kamer met een kacheltje waar we wat op konden warmen. Binnen zat nog een man die ons uitlegde dat ze dit pand aan het renoveren waren en dat we hier konden slapen als we dat wilden, zoals zij dat ook deden. De twee mannen die ons hierheen gebracht hadden vertrokken weer en we maakten het ons gemakkelijk en hingen onze natte sokken te drogen. Na een tijdje kwamen de twee mannen terug met 2 flessen vodka, wat ons niet eens zo heel veel meer verbaasde. Er werd eten op tafel gezet en er werden weer verschillende toosts uitgebracht op van alles en nog wat. Het duurde na deze dag niet lang voordat Rich en ik onze bedden opzochten, en de mannen deden hetzelfde. De volgende ochtend stapte ik naar buiten en zag ik dat het opgehouden was met sneeuwen, en dat de hemel strakblauw was. We informeerden in het dorp naar minibusjes naar Tbilisi, maar we kregen hetzelfde antwoord als gisteren, niemand wist of de pas open was of niet en er zou in ieder geval tot de middag geen minibus vertrekken. Op een heuvel naast Kazbegi staat een prachtig klooster en omdat er verder niets te doen was dan wachten op de middag, besteedden we de ochtend met het waden door de sneeuw naar het klooster. Na een twee uur durende tocht kwamen we er aan en werden we beloond met het adembenemende uitzicht op alle bergen in de omgeving. De lucht was kraakhelder, gevuld met roofvogels op zoek naar prooien, overal om ons heen machtige besneeuwde bergen en een klooster waaruit de gebeden van de monnikken opklonken. Na een uur van dit betoverende scenario genoten te hebben, zetten we onszelf ertoe om naar beneden te gaan, en te proberen een minibus naar Tbilisi te regelen. Eenmaal terug in het dorp vonden we een chauffeur die op goed geluk ging proberen de pas over te steken. met een busje vol vertrokken we en een uur later kwamen we aan bij de controlepost voor de pas. De sneeuwschuivers waren bijna klaar met de pas sneeuwvrij maken en met sneeuwkettingen om mochten we het proberen. Na een paar angstvallige momenten waarin het busje begon te schuiven arriveerden we heelhuids aan de andere kant en konden we door naar Tbilisi, waar we na dit spectaculaire weekend tevreden in een fatsoenlijk bed konden slapen.
   
cazPdEHwrYYU
qT4YVs http://www.y7YwKx7Pm6OnyJvolbcwrWdoEnRF29pb.com   
2016-05-12
XgyWcXDJFAAk
GkQDzr http://www.FyLitCl7Pf7kjQdDUOLQOuaxTXbj5iNG.com   
2016-02-11
hnzeTMNesJ
OWwtto http://www.FyLitCl7Pf7kjQdDUOLQOuaxTXbj5iNG.com   
2016-02-11
oCWCZsizpekyoZnNTeX
Ca5ZLn <a href=\"http://wbpmuhloacit.com/\">wbpmuhloacit</a>, [url=http://sujxjadfdiic.com/]sujxjadfdiic[/url], [link=http://xwkfhlzcgsgu.com/]xwkfhlzcgsgu[/link], http://mabvzvsdsmlo.com/   
2014-09-10
ZcxgeKsFdofEH
XLGgH5 <a href=\"http://flvjzdjaaogt.com/\">flvjzdjaaogt</a>, [url=http://nkqkphxgridd.com/]nkqkphxgridd[/url], [link=http://hxssgwkrzlae.com/]hxssgwkrzlae[/link], http://pubmghhqvjyv.com/   
2012-04-15
odSKIIuUiR
Hey, sutble must be your middle name. Great post!   
2011-09-16
Lidy en Peter
Mijn god Niels wat een avontuur in de sneeuw, gelukkig kan je het navertellen, en is het weer iets dat je je de rest van je levan zal herinneren. Ook het klooster in de besneeuwde bergen met de strak blauwe lucht met roofvogels en de gebeden van de monniken zie ik bijna voor me, moet wel prachtig zijn. En al die drank dan. Nou pas goed op jezelf en mede reizigers Tot horens. Groeten uit Nieuwvee.   
2009-10-17
willem en mariette
Ha die Niels,

Het heeft lange tijd geduurd voor het volgende verslag, maar dan heb je ook wel wat! Het zal wel met de weinige mogelijkheden te maken hebben, waarop je aan je website kunt werken..
Mooie verhalen. \"keep up the good work\"   
2009-10-11
Betty
Hai Nielsie, wat een verhaal joh. Het is wat Niek ook al schrijft...je maakt zowat alles mee wat er mee te maken valt. Als ik je verhaal nu ook weer lees denk ik \"gelukkig is het weer allemaal goed afgelopen\". Ik ben, zoals gewoonlijk, blij met je nieuwe relaas (en wat een lang verhaal deze keer, maar het was dan ook al een maand geleden dat je iets van je liet horen op de site).
Gisterenavond hadden wij een feestje bij Theo en Dory in Oldeberkoop, Friesland omdat Theo 50 is geworden. Wij zouden met Bert en Josien meerijden, maar helaas moest ik alleen mee, want er lag een vaars te kalven en je vader moest daarom thuis blijven. Vond ie heel jammer (en ik ook) maar daar doe je nu eenmaal niets aan. Het was een gezellig feestje.
Afgelopen week hebben we (net voor de regen) de mais binnen gehaald. De grasopbrengst valt dit jaar een beetje tegen omdat het lang droog is geweest, maar de maisopbrengst is hartstikke goed. Dat compenseert dus weer.
Met Tara gaat het inmiddels weer ietsje beter, de medicijnen Ún de therapie lijken aan te slaan. Maar we zijn er nog lang niet en ik ben heel benieuwd hoe het tijdens de vakantie zal gaan. Sven en Cindy zijn thuis en zorgen voor haar, ik heb er alle vertrouwen in dat ze dat goed zullen doen maar ik ben wel bang dat ze een terugval zal krijgen. Afwachten maar, ik kan er toch niets aan veranderen.
Nou joh, ik contact je binnenkort wel weer, nu moet ik opschieten om te gaan speuren. Ik moet een half uurtje vroeger komen zodat ik alvast een spoortje kan lopen. Dan ligt dat al wat langer en zo kan Emma leren om oudere sporen te lopen. De anderen hebben vorige week al een spoor uitgezet, maar dat is voor Emma nog te hoog gegrepen. We speuren in Hilversum deze week. Vorige week ook en toen was het mooi weer en heel erg druk met vliegtuigjes. Nou, ik ga, doeiiiiiii. XXXXX   
2009-10-11
Niek
Zo zo, dat was een flink verhaal!
Je maakt zowat alles mee wat er te beleven valt haha.
Groetjes.

Ow, ik heb de zinnen van de nieuws berichten iets verder uit elkaar gezet, nu is het makkelijker te lezen    
2009-10-11
voeg een reactie toe